Over mij

Ook ik heb jarenlang geworsteld met mijn gewicht. Doordat ik al vroeg een chocolade- en suikerverslaving had, kwamen de kilo’s er langzaam aan: ieder jaar drie kilo erbij. Totdat ik over de grens van honderd kilo ging. Bij een lengte van 1.68 m was dit voor mijn lichaam veel te zwaar. Ik kreeg bijvoorbeeld ontstoken achillespezen waardoor ik acht jaar lang bijna niet goed kon lopen, laat staan dansen.... Mezelf omdraaien in bed werd steeds moeilijker. Ik voelde me behoorlijk gehandicapt. De knop moest om! En uiteindelijk is het gelukt.....

Hierna volgde een zoektocht naar methodes om af te vallen: een eetverslavingsgroep, de citroensapkuur, opsporen van voedselallergieën, twee jaar suikervrij, een zeven jaar durende chocoladestop, een melkproducten stop. Ik viel dertig kilo af en bleef zeven jaar lang redelijk op gewicht.Toch kwamen de kilo's weer terug. In de overgang en na het opheffen van mijn chocoladestop in combinatie met een stressvolle mantelzorgperiode vlamde mijn chocolade- en snoepverslaving weer helemaal op.
De kilo's vlogen er (weer) aan. Totdat ik 96 kilo woog. Op vakantie in Bangladesh paste ik niet in een gemotoriseerde riksja. Ik was te dik! Tot hilariteit van omstanders. Op straat werd ik nagewezen door de kinderen want ik viel met mijn gewicht wel op in het straatbeeld. De knop moest wéér om!

Bij de Weight Watchers viel ik in twee jaar tijd 26 kilo af. Als beloning besloot ik mijn diploma tot gewichtsconsulent te behalen.  Maar het was mij niet gelukt om om mijn eetverslaving kwijt te raken. Ik snoepte nog steeds veel en compenseerde dat met extra beweging. Dat ging natuurlijk niet lang goed: ik werd ziek en kreeg een voetblessure, daardoor kwam er niets meer terecht van extra bewegen en vlogen de kilo's er weer aan. Totdat ik 91,5 kilo woog.Omdraaien in bed werd weer moeilijker, mijn knieën protesteerden: ik kon niet meer opstaan van de wc, moest een toiletverhoger kopen. De twee trappen in mijn huis moest ik achterstevoren aflopen. Ik werd traag, voelde me vadsig en werd depressief. Ik had de ene eetbui na de andere. Zou er dan nooit eens een oplossing komen voor mijn eetverslaving?!

Ik werd steeds wanhopiger over de uitzichtloosheid van mijn situatie. En wat nou? Als gewichtsconsulent werken? No way! Door een toeval ging de knop om. Ik ontdekte Brightline Eating van dr. Susan Peirce Thompson, een neurowetenschapper. Zij bood een oplossing om mijn eetverslaving te hanteren. Wat een wonder, het werkte! Afvallen lukte zelfs zonder extra beweging. Mijn vreetbuien namen af en bleven weg. Ik werd zo veel rustiger! Niet meer de hele dag geobsedeerd door eten. 
Geen ongecontroleerde cravings meer. Niet meer dat dwingende gevoel "ik moet nu chocola!" En niet een klein stukje, nee een grote reep. Telkens meer en meer. En koekjes. Ik was een koekiemonster maar het monster bleek toch te temmen..... Hierdoor groeide mijn vertrouwen. Als ik maar gewoon doorga met deze methode val ik vanzelf af....  Zelfs in de stabilisatieperiode viel ik verder af tot ik 65 kilo woog. Dat had ik sinds mijn 27e niet meer gewogen en dat voelde zo heerlijk! Weg WC verhoger, de trappen rende ik moeiteloos op en af, ik kon ineens veel leukere kleding dragen en kreeg complimenten. Eindeloos veel complimenten en bewondering. Maar het fijnste is, ik weet nu hoe ik het moet doen en heb mijn rust er in gevonden.